Deel 6, dit is het einde.....................
Hoi dinnetjes en vriendjes,
Mijn laatste week, wooooooooooooooooooooooooooooot, eindelijk naar huis. Ik begin toch het thuisfront te missen, zolang zonder mijn zonnestraaltje is niet echt leuk. De laatste week in Manila, wat kan ik erover vertellen, behalve dat hier alles draait om shoppen. Mijn koffer raakt goed gevuld met de leukste sierraden voor nog net geen twee euro per stuk. Al zal het thuis minder leuk zijn, want dat is altijd, Shangria smaakt in Spanje toch ook beter dan thuis met de verwarming aan, toch? Ik heb nog nooit zoveel blaren aan mijn voeten gehad, van de warmte en het vele lopen, ik heb bewondering voor de dames hier, die de hele dag op hakken rondrennen, miljaar!!!!! Ik heb net het laatste avondmaal gehad met mijn baas en vrouw, want die vertrekken eerder naar Amsterdam, ik kon niet meer mee met hun vliegtuig omdat alles vol zat. Tijdens dit etentje zat mijn baas te vissen of ik nog eens terug wilde gaan, waarop ik Ja zei, maar dan met Bertje. Maar jullie hoeven geen medelijden te hebben, ik ga morgen naar de massage voor 2,5 uur, nog eens, 2,5 uur voor 30 euro!!!!!!! En dan gaat het meisje haar koffer pakken, waar ik alles schoon in kan doen, omdat ik hier volop heb gewassen voor een prikkie. Naar huis, heerlijk naar huis, over twee dagen lig ik weer tegen de batsen van mijn Bertje, zalig. Eindconclusie: Davao was totaal anders, gevaarlijker op straat, maar de mensen hartelijker en socialer. Manila is een twee New York, maar dan in belachelijk lage prijzen. Mochten ze me vragen of ik weer wil gaan, kan ik nu nog niet kiezen naar welke plaats, maar Davao heeft toch net ietsie meer de voorrang. Ook zijn wij nu in Zuid Afrika bezig, dat is misschien ook leuk om te doen. Ik vond het super dat ik de kans kreeg om met de Philipijnen te werken en ik zeg werkelijk: Petje af voor hun niveau. Ik groet jullie, tot op een motortreffen en Bertje, here i come!
Edith
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Deel 5, Manila.
De eerste twee weken zitten er al op en wat vliegt de tijd. Nu moet je niet denken dat ik veel vrije tijd heb gehad, want je werkt echt keihard. Overdag op kantoor en in de avond wordt Nederland wakker en zit je nog uren op de skype. Maar goed, we klagen niet, al beginnen de wallen onder mijn ogen behoorlijk dik en donker te worden. De eerste twee weken heb ik dus in Davao gezeten en om het kort te houden, ik heb veel pech gehad, gekwakkeld met kiespijn. Davao is een blooming city, nog aan het groeien, maar super onveilig (overdag en s'avonds). De mensen zijn er kei lief, vriendelijk en hoe groter de armoede hoe groter het geloof. Ik heb afscheid genomen van mijn collegaa bij de plaatselijke chinees, waar het ontzettend gezellig was. Omdat ik bijna jarig ben, hadden ze voor mij een verjaardagstaartje en een shirt gekocht van Davao, waar ik nooit in zal passen, maar het gaat om het idee. Tranen heb ik gezien en warme knuffels gekregen, wat een schatten! God bless them all. Ik ga ze zeker missen en hoop dat hun ooit de gelegenheid krijgen om hierheen te vliegen (Nederland). Na het warme afscheid de vlucht genomen van 1,5 uur richting Manila in het meest gevaarlijkste vliegtuig ooit!!!!! Deze maatschappij staat op nummer 4 van onveilige vluchten, niet vanwege het crashen maar vanwege de berovingen en gijzelingen. Dus met de nodige spanning in dat vliegtuig gezeten en goed gekeken of er iets verdachts was. Samen met mijn baas en vrouw waren wij de enige buitenlanders in het vliegtuig. Wat was ik blij dat de piloot die kist op de grond pleurde (letterlijk, want een goede landing was het zeker niet). En dan kom je aan in Manila, gekkenwerk, werkelijk gekkenwerk, wat een verschil. Zo is het rustig in Davao, zo is het mega druk in Manila, mensen, mensen, mensen, mensen, mensen.......................overal. De chauffeur van mijn hotel zou mij opwachten, maar je raadt het al, nergens een bordje met Edithje uit Maastricht te bekennen, dus dan maar in de taxi van mijn baas met vrouw, richting hun hotel en de chauffeur iets extra's gegeven om even te stoppen bij mijn hotel. De komende week slaap ik in het Ascott Makati en wow, wat een ding. Onder mij ligt het winkelcentrum (Mall) en Makati is volgens mij alleen maar Malls en kantoren. Mijn kamer is een appartement op de 20ste verdieping, dus prachtig uitzicht op al die wolkenkrabbers. Even opscheppen: twee badkamers, twee slaapkamers, 3 tv's, keuken, wasmachine, droogtrommel, zitkamer en de nodige walk in kasten....................yes!!!!!!!!!!!! Het ontbijt is hier super, hagelslag met pindakaas, what more can you wish! De volgende dag kwam een collega mij ophalen om naar kantoor te gaan, want hoe ik moet lopen wist ik nog niet. Maar werkelijk, het is hier mega druk met mensen en malls. We liepen dan ook via de Malls naar kantoor en wat een verschil van kantoor. In Davao zitten ze in een voormalig woonhuis te werken en hier gaat het een stuk proffesioneler aantoe. Mega gebouwen met diverse kantoren en een totaal ander volk. Lunchen en avond eten doe ik in het hotel van mijn baas, waar de meisjes van het hotel je staan op te wachten en je wordt begeleid naar de lounche. Super super sjiek en helemaal niets voor mij, doe maar normaal. Ik ben eigenlijk blij dat ik niet in dat mega hotel zit, want eerlijk waar, volgens mij zit er alleen de jetsetters. Mijn conclusie is nu al, geef mij dan toch maar Davao, waar het een stuk rustiger is en waar de mensen ontzettend lief zijn, waar het 1 grote familie is. Maar goed, ik ga slapen, morgen is het mijn verjaardag en mijn schat had een kaart verstopt in mijn koffer, die ik eigenlijk net pas gevonden had, op aanwijzigingen van hem. Nu begin ik toch het thuisfront al te missen (ik ben een watje, ik geef het toe).
Edith
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Deel 4, tandarts (alweer) en de straat.
Heeeee hallo dinnetjes en vriendjes,
Daar gaan we weer, het vervolg van de kiespijn. Ik liep al dagen als een zombie op kantoor, niets hielp meer, sliep slecht, de whiskey deed me nog niets meer. Dus dan maar weer terug naar de tandarts, deze keer een nieuwe. Deze mevrouw maakte eerst een foto en zag inderdaad dat het tandvlees tussen die twee beruchte kiezen behoorlijk was gekrompen. Van haar kreeg ik 3 recepten, zwaardere pijnstillers, mondspoelmiddel en antibiotica. De antibiotica heb ik nog niet gebruikt, ik wil er ook niet aan beginnen, want stel je voor ik wordt ziek van de rotsooi. Op het moment zijn het de pijnstillers die mijn leven redden. Deze recepten moesten we gaan halen bij een apotheek en gelukkig vind je die op iedere hoek. Maar niet iedere apotheek had alles, dus in totaal hebben we er 6 gedaan en waren we weer een middag op pad geweest (Nu met de vrouw van de baas en de manager van kantoor). We moesten soms een stukje lopen op straat en dat is werkelijk onveilig, de mensen trekken aan je voor geld, we hebben slaande ruzie gezien met een hoogzwangere vrouw, kortom het was rennen op straat met de oogkleppen op. Het zou eigenlijk de bedoeling zijn dat ik een paar dagen alleen in Davao zou blijven en mijn baas eerder wegging richting Manila. Maar toen we terug kwamen van ons apotheek avontuur, zei de vrouw van mijn baas dat ik hier echt niet alleen kon blijven. Zelf heb ik er geen problemen mee, je moet gewoon niet op straat lopen en in het hotel blijven, maar goed, Manila is 10 keer mooier als Davao, dus mij hoor je niet klagen. Die middag werd mijn ticket omgeboekt om samen met hun over een paar dagen naar Manila te vliegen en in hun hotel te overnachten (het creme de la creme hotel van Manila, waar ik een kamer zou krijgen van 100m2) Helaas pindakaas, het hotel zit vol, heb ik weer, natuurlijk heeft mijn baas met vrouw wel een kamer, want die was al geboekt. Nu vlieg ik toch met hun naar Manila maar zit ik twee nachten in een appartement (ook mega mooi, want dat is de kamer waar mijn collega altijd slaapt, die hier voor maanden heen gaat) en dan de laatste twee dagen mag ik naar de puik hotel. Dus dat is nu in volle gang, ik ben benieuwd waar ze mee aankomen, ik vind alles goed. Het bevalt me nog super, het is alleen jammer van de kiespijn, want dat verpest toch wel veel. Wat een kei lieve mensen!
Ik heb ze de website laten zien van onze club en zulke motoren kennen ze natuurlijk niet. Het is schijnbaar de bedoeling dat er straks ook een paar mensen van hier naar Nederland komen en ik heb hun beloofd dat we dan een stukje gaan rijden in het weekend. Misschien neem ik ze dan mee naar een clubavond, of denken jullie dat ze van hun geloof vallen als ze onze voorzitter zien? (grapje Adri). Enfin, meisje gaat slapen (tis 2 uur snachts),morgen uitslapen, zwembadje hangen, pijnstillers nog kopen, massage van kop tot teen. Oh ja, wij Hollanders willen natuurlijk graag weten wat alles heeft gekost: tandarts, uurtje, met recepten, 15 euro!!!!!!! Massage, 90 minuten, zonder happy end, 20 euro!!!!!!
Och wat is ut leeve sjoen!
Edith
Hoi Dinnetjes en Vriendjes, Deel 3
Ik zat zwaar te denken om nog wel door te schrijven, vanwege de enorme ramp in Japan. Je zit dan toch vrolijk te schrijven terwijl hier (niet zo belachelijk ver) vandaan mensen in nood zijn. Al in mijn mijn vorig verhaaltje vertelde ik over mijn kiespijn, die maar niet over wilde gaan. Stijf van de pijnstillers in alle maten en kleuren kon ik niet anders dan toch naar de tandarts gaan. Right across the street Ma-am....zei de miep aan de rececptie....can i walk it?.......sure you can.... Nou verstand op nul en oversteken op een drukke straat.....handje opsteken, thank you, thank you...... Ja, ik heb het gehaald, ik ben aan de overkant van de straat...Ik zoeken, nergens een tandarts, potver, dan maar vragen. Ligt het niet aan de overkant maar naast het hotel, nou dan vloek je wel effe, vooral als het zweet je al langs de rug loopt. Ik hoop alleen 1 ding, dat de tandarts niet tevens gegrilde kippetjes verkoopt. De praktijk viel best mee, oud materiaal, maar wel weer ontzettend aardige mensen. Met twee mensen naast me in een stoel, mag ik op de midden stoel liggen. Ik leg haar uit wat er aan de hand is en ze gaat knutselen. Een uur lig ik in de stoel en ondertussen vraag ik me af wat de limiet is op mijn creditcard. Mijn zenuw ligt bloot, zo ver was ik ook nog gekomen! Na wat medicijnen op de zenuw gesmeerd te hebben, ben ik klaar en mag ik in een ander kamertje afrekenen.Kosten: net over de 10 euro pfffffff.....gelukkig....en nu maar hopen dat dit de pijn doet verlichten. Zat nog even te denken om kronen te plaatsen hier, omdat de tandarts zo goedkoop is. Met een big smile terug naar het hotel, het helpt. Die avond gewoon kunnen eten en drinken, het gaat eindelijk de goede kant op Maar dan, die nacht, daar gaan we weer, steken, steken steken! Ik kwaad op mezelf en denk, nu is het genoeg! Call 9: Roomservice......yes ma-am, can i help you, YES PLEASE BRING ME A WHISKEY, which one ma-am, DOES NOT MATTER, JUST BRING ME ONE.....NO ICE, NO WATTER. Dan maar met alcohol die bacterie doden. Ik drink nooit, dus vond het behoorlijk smerig. Maar het hielp, ik ben in slaap gevallen, het kussen was in de ochtend zwart van mijn haren die afgegeven hadden door het zweten! Ook had ik me bijna verslapen, maar goed, het is nu ochtend en ik heb het idee dat het nog steeds goed gaat.
To be continued,
Adieje wah Edith. (en een Kusje voor Bertje, deze moedige alleenstaande man, die er helemaal alleen voorstaat).
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Deel 2, de tsunami.
Zo vertel je vol vrolijkheid en dat het je bevalt hier in de Philipijnen en zo is er een aardbeving in Japan. Eerst denk je nog, joh, ver van mijn hotel bed, maar helaas! Die vrijdag gaan we gewoon naar het werk, maar wel al half op het nieuws gehoord dat er een aardbeving was in Japan en een tsunami. Dan denk je natuurlijk terug aan die enge beelden van een paar jaar geleden, maar toch stap je met een volle ontbijt buik in de taxi en gaat naar je werk. De hele ochtend en halve middag leuk gewerkt met die ontzettend lieve mensen, die je blijven zien als hun baas, ook al zeg je hun, please act normal, i am just one of you….en dat is ook zo. Ik ben niet meer dan hun, want hun hebben een baas en dat is ook mijn baas. Maar goed, ik dwaal af.
Tegen een uur of 3 begint het personeel zenuwachtig te doen en nog snap ik niet waarom. Wel denk ik nog, joh wat is het donker buiten, het regent heel hard. Maar dan, komt er een telefoontje van iemand (ik weet nog steeds niet wie dat was) dat er een tsunami warning is in de philipijnen. Miljaar denk je dan, het zal toch niet? Ik slaap de hele week al slecht, heb kiespijn (tandveel ontstoken, waardoor zenuw bloot ligt) nou dan kan dit er ook nog wel bij, toch? Op dat moment kijk ik naar Roger en zie ik dat Roger nergens bang voor is, maar zijn vrouw belde al vanuit het hotel, dat ze ongerust was. Dus zeg ik, je kunt me de pot op, ik ga naar het hotel!!!! Tegen een uur of 5 arriveert de taxi en gaan we beginnen aan de terugreis. Ik merkte op de straten al dat iedereen nerveus was en dat de avondspits vroeg was begonnen. De kinderen van de scholen moesten naar huis en iedereen die aan de kust woont werd geadviseerd meer landinwaarts te gaan. Wat was ik blij dat ik in het hotel was op mijn 16 de verdieping en Roger al zei, als je bang bent kom je naar onze kamer. Jullie moeten weten dat ik op de zee uitkijk en dus toch wel kortbij ben. Bertje had al een sms gestuurd met geruststellende woorden (vroeg of ik regenlaarzen bij me had) Ik weet dat hij ongerust was en mij op deze manier aan het lachen bracht en dat is hem zeker gelukt, de schat! Ook zei Bert volg het nieuws goed wat ik ook van plan was. Dus zet je de computer aan en CNN……..hoe fout kan dit zijn als je al iets nerveus bent. Van CNN wordt je knettergek……dat deed me zeker geen goed. Ik weet niet hoe vaak ik naar de zee heb gekeken, maar echt vaak dus. Ik zag er boten in liggen en zoland die nog niet langs mijn raam kwamen was het goed, toch? Goed de verwachte tijd van inslag van tussen 6 en 7…en het werd 8…..niets aan het handje! Pfffff gelukkig! De baas in Nederland belde nog of alles goed was met ons, das wel aardig! Tegen half 9 zaten we bij het luxe restaurant aan het zwembad te eten en alles leek weer normaal. Die nacht heb ik mega goed geslapen, boven alle verwachtingen in, maar ik was ook behoorlijk moe! Mijn eerste weekend begon en het ontbijt had ik al gemist, zo lang had ik geslapen, heerlijk. Daarna nog even naar een shopping mall met kleine Joep, Roger en Wendy en dan wordt je gek van de mensen. Wat een hoop mensen in zo een mall, een drukte, kabaal en Joep was de attractie van de mall. Een blonde baby met blauwe ogen! Allemaal even de baby aanraken. Wendy werd er onpasselijk van en wilde terug naar het hotel. Ik eigenlijk ook, want het was me gewoon te druk en Bertje kan trots op me zijn, ik heb niets gekocht. Oh wacht, ik heb wel iets gekocht…een auto op batterijen….haha…. Op kantoor is een poetsvrouw en die heeft een schat van een zoontje die me altijd een handje komt geven…..en je moet weten hier is een speelgoed auto in hun ogen vreselijk duur. Dat auto ding ga ik maandag geven aan het menneke en kost in euro 5 euro….een mega jeep op batterijen.
Zo ik stop ermee, ik ga nog een rondje zwemmen. Dus alles is goed, geen tsunami gehad en vind het vreselijk voor Japan.
Deel 3 komt er ook aan…maar nu even druk met zwemmen waarbij ik de attractie ben, want zo een groot mens in het zwembad is ook niet normaal, ha ha.
Tot de volgende keer. xxxx Edith.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hoi hoi Wingvriendjes en dinnetjes,
Hierbij een verslag over mijn leven (ha ha....wat klinkt dat sjiek wah?) Zo ga je naar kantoor op een dinsdagmorgen en zo ga je die avond naar huis en rijdt je van de stress de vekeerde autobaan op. Watskebeurt? Zoals sommigen van jullie weten, is dat wij, op kantoor, werken met Philipijnen. Nu gaat er al iedere keer een collega naar de Philipijnen voor een paar maanden, maar op deze bewuste dinsdag morgen, rinkelt de telefoon op mijn burootje....of ik even naar de directie wilde komen.In eerste instantie denk je, goh, krijg ik opslag, ontslag of gaan we gezellig ergens eten? (wat nooit gebeurt) En toen gebeurde er dit:
Edith, wil jij niet even naar de Philipijnen gaan (Davao) om daar instructies te geven aan nieuwe medewerkers? Joh...was mijn eerste gedachte, eerst even Bertje vragen wat hij ervan vind... Gelukkig zei Bertje gelijk, ga maar, als je de kans krijgt, moet je die pakken....(al vroeg ik me gelijk af, zou hij zo graag van mij af willen?) Dus ik huppel vrolijk terug naar de directie en roep, ik mag gaan van Bertje...Dan vertrek je zondag.......................dus geen carnaval (al geef ik er niets om). Oei, schrik, zondag al? tis dinsdagavond.....mijn zomer kleren hangen op de zolder, niet gewassen, niet gestreken....Maar goed, effe op de tandjes bijten en gaan met die banaan...Thuis in die paar dagen nog behoorlijk wat stress gehad, wassen, diepvries vullen voor Bertje, afspraken afzeggen (Verjaardag van Harrie en Chrisje, proficiat trouwens). Koffer pakken (20 kilo, zit je trouwens zo aan, met die onderbroeken van mij), me vol laten spuiten voor allerlei enge ziektes. Zondag morgen in alle vroegte vertrokken samen met Bertje en Roberto en op schiphol gewacht op Roger (collega ICT) die zijn vrouw en baby van 7 maanden meenam naar de Philipijnen. Na 20.000 kusjes voor Bertje (drama queen) door de douane heen en het avontuur kan beginnen. Door de douane heen en dan maar wachten op de eerste vlucht met Singapure airlines naar Signapore. In de tussen tijd had de baby (Joep) even nog voor opschudding gezorgd, omdat meneer het nodig vond zich helemaal tot aan de nek vol te schijten. Dan maar even nog nieuwe kleren kopen in het taxfree gebied. Maar wat doe je als je dan alleen maar Burbery kinderkleding hebt? Nou, dan kleed je die schijtlijster aan met belachelijk dure kleren. Ga je tenminste wel in stijl het vliegtuig in. Kleine Joep werd in een mandje gelegd, super geregeld trouwens, en off we go! (vraag me trouwens wel af, of ze die stewardessen van Singapore airlines selecteren op hun uiterlijk en figuur....miljaar wat een mooie miepen (maar goed, niemand is zo mooi als ikke!) Ik had alle mazzel dat ik 3 stoelen voor mij alleen had en ik als een ware toerist (oogkapje, oordopje, slaappil) behoorlijk goed heb geslapen. Na een tussenstop van 3 uur, doorgevlogen naar Davao en weer besluit kleine Joep in het vliegtuig zijn duur Burbery broekje helemaal vol te schijten (en weer tot aan zijn nek). Aangekomen lopen natuurlijk allerlei mennekes rond, die je koffer willen dragen, maar er stond een collega ons op te wachten en die zou ons naar het hotel brengen. Het hotel waarin ik verblijf voor de komende 3 weken, is het mooiste hotel van Davao, voor de begrippen van deze regio. En ok, ik mag niet klagen, tis allemaal netjes en schoon, maar luxe? We hebben het op vakantie al mooier meegemaakt.
Maar goed, dit is deel 1..............het verhaal van de reis.....to be continued....
Groetjes uit een werrum land,
Edith
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Maastricht, januari 2011, geen sneeuw!
Heeeeee motorvriendjes en dinnetjes.
Jawel, ik ga weer een stukje schrijven, waarover ik het ga hebben? Nog geen idee, het volgt van zelf…. De feestdagen zitten erop en er niets zo vervelender dan, dat deze in de weekenden vielen. Het resultaat is, dat je geen extra vrije dag hebt en je op de vrijdag voor de feestdagen naar de winkel kan gaan voor de boodschappen. En ik natuurlijk niet de enige was, die dan nog gaat vechten voor het laatste blaadje rucula sla.
Natuurlijk zijn feestdagen leuk, maar kunnen we niet aan Sjezuke vragen of hij in het vervolg de maandag en de dinsdag pakt voor kerst te vieren? Het zal hem een worst wezen, toch?
Wat wij gedaan hebben met kerst? Oeps, even goed nadenken….Kerstavond is traditie getrouw met de familie van Bertje, presentjes onder de boom, hapjes en spelletjes doen. Deze kerstavond was toch net ietsje anders, de wegen waren niet allemaal even fijn te rijden, dankzij de sneeuw en we moesten naar Margraten. Bert zijn vader (84 jaar) bleef thuis, wat ook wel begrijpelijk is, als zo iemand valt, dan valt dit onder de categorie “nieuwe heup”. Natuurlijk is dit jammer, maar we hopen nog zat kerstmissen te vieren met hem.
Wat ik persoonlijk altijd jammer vind, is dat we voor een afgesproken prijs presentjes kopen en dat je mag opschrijven wat je graag wilt hebben. Hoe simpel is het dan, als je al weet wat je krijgt???? Maar goed, wie ben ik, ik ben maar een boeren triene uit Amie. Afin, kerstavond was ouderwets gezellig, vooral omdat Roberto net een week weer thuis was uit Afghanistan. (Ja ja, kleine mennekes worden groot, hij is er nu al 3 keer geweest).
1 e kerstdag is altijd met mijn familie, gourmetten bij pa en ma. Helaas hebben hun geen vaatwasser en iedereen moet weten dat mijn moeder tupperware verslaafd is. Na de nodige wijntjes (Bertje en mijn zus), kwam het woord pinkpop ter sprake. Normaal ga ik ieder jaar naar lowlands, maar omdat mijn aller aller liefste dinnetje een zoontje heeft, die ze eruit heeft geperst rond lowlands, kunnen we dit jaar niet gaan. Het menneke wordt 6 jaar en moeders kan hem echt niet meer wijs maken dat hij een week eerder jarig is. Maar goed, er komen nog jaren genoeg, zullen we maar zeggen.
Aangezien wij al een tijdje geen internationale treffens doen (geen zin meer in), kan ik dit jaar naar Pinkpop. Dus ik roep aan de tafel, onder het gourmetten, tegen die twee wonderschone dochters van mijn zus, gaan jullie mee met de tante naar Pinkpop. De oudste is 15 en de jongste 14….Die oogjes van hun, bling bling, ja dat willen we graag, maar dat mag natuurlijk nog niet van moeders. Gelukkig had mijn zus de nodige wijn op en haar antwoord hierop was positief. De enige taak die ik dan heb, is op ze letten dat ze geen modder vreten, biertjes drinken, of gras roken. Peace of cake toch? Dus die twee hebben quality time met de tante op pinkpop en ik ben er behoorlijk trots op, dat ik met mijn nichtjes naar pinkpop ga. (Ik heb hun wel al duidelijk gemaakt, dat als coldplay speelt, zij maar even een ijsje gaan eten van 25 euro, want dan mag mij niemand storen!)
Tweede kerstdag, lekker met ons tweetjes flappie in het zuur gegeten, in de pyama, met de haren op oorlog! Wij hebben trouwens gewoon gewerkt tussen kerst en nieuw, dus kerst was voor ons een gewoon weekend, behalve dat je nergens even een boodschapje kon doen.
En toen kwam oud-nieuw. Wat gaan we doen? Aanbod genoeg (we zijn toch nog ietsie populair), maar we zijn geen types die in een kroeg hangen en wachten tot 12 uur, om vervolgens de godsganselijke kroeg te moeten kussen. Mijn dinnetje kan eigenlijk nog geen kant op met haar zoontje, dus besloten we bij hun door te houden. Nu weet ik uit ervaring dat madam dan alles uit de kast haalt wat eetbaar is, dus ik had haar al gewaarschuwd, maak niet teveel eten, we doen het normaal.
Fout fout fout……. Ik kon mijn glas niet meer op de tafel zetten, zoveel hapjes stonden er op de tafel. Erg lief van de schat en wat kan mijn dinnetje lekker koken zeg! De avond was reuze gezellig, we hadden om half 9 al vuurwerk omdat het menneke naar bed moest. Zelf had ik een beetje vuurwerk gekocht, want pffffff wat is dat duur die troep. Buiten hebben we flink gelachen om het vuurwerk, dan komt toch het kind in de mannen naar boven.
Nieuwjaarsdag zijn we handjes gaan schudden natuurlijk bij mijn familie en die van Bertje, om vervolgens weer op tijd naar huis te gaan en nog lekker te luieren op de bank. Nou dat waren onze feestdagen en zo begint een nieuw jaar.
Wat onze plannen zijn voor dit jaar? Lekker op vakantie met Harrie en Chrisje, een paar dagen naar Egypte. Weekend Dublin met Ryan air. Mannenweekend voor Bertje. Pinkpop voor Edith. Sensation white voor Edith. Grote vakantie met motor en tent.
Verder hopen wij eindelijk ons huis te kunnen verkopen, dat nu al bijna twee jaar te koop staat.Maar meer hierover een andere keer, deal?Veel lees plezier en weer gaat het niet over de motorclub, mon excuus, dat moet maar een kerel doen.
Oh ja, volgende keer ga ik het ook hebben over de overgang bij vrouwen, want sjonge sjonge sjonge, het lijkt soms wel, alsof ik ben gaan zwemmen, als ik wakker wordt.
Edith Smeets.
Zaterdagochtend vroeg uit de veren want ik had een afspraak in Ophoven. Ik ging op bezoek bij de familie Hochstenbach voor de rubriek “de pen van”. Navigatie ingesteld en rijden maar. Na enkele omzwervingen in Sittard ( oude tom tom ) kwam ik uiteindelijk op het goede adres. Bij binnenkomst werd ik begroet door Christine. Eenmaal binnen viel mij de grote passie op van Haarie. Graafmachines en natuurlijk de goldwing. Centraal in de woonkamer stond een mooie vitrinekast waar zijn verzameling graafmachines van groot tot klein stonden uitgestald. Het zag er mooi uit alleen vulde Christine mij aan met de woorden is wel een poetskraam. Toen ik aan Haarie vroeg of hij er wat over wilde vertellen begon hij te glunderen. Hij vertelde er ook lustig op los met alle type's waar hij zelf mee gewerkt had, van de ( jumbo 3964 jumbo 3984 , jcb 3 d, nh 4 , nh 5, liebher 90 ) en enkele wat ik nog vergeten ben. Uiteindelijk kwam het gesprek over de wing. Hoe lang hij al lid was van de WingVrienden en motor rijdt. Mijn eerste brommer was een zundap gevolgd door een dames brommer mobylet en een NSU. Nee, opvoeren dat deed ik toen niet. Had ik nog geen verstand van, dat kwam pas later. Dit ondervond ik toen ik met de duivenkorf op de BMW naar Maastricht moest, in Beek kreeg ik een vastloper. Het motor rijbewijs? Toen begon Haarie te lachen, ik heb een jaar zonder rijbewijs gereden tot de motor niet meer liep. Dat was de vorige eeuw 1967. Al die jaren geen motor meer gereden tot 1990 ik was toen 42. In 1991 kocht ik mijn eerste goldwing 1200 het was met Pasen dat weet ik nog goed. Deze Wing is tot 1994 in mijn bezit geweest. Toen ik de motor voor een beurt wegbracht werd ik verliefd op een 1500. En ook omdat er een achteruit op zat, werd tot de deal besloten. Dat is voor mij een uitkomst omdat ik zelf niet zo lang ben. Dit bleek wel met de toer naar Schotland vertelde Christine. We reden toen met o.a Bert en Edith. Onderweg kreeg Edith pech aan de motor. En zo hulpvaardig als Haarie is werd er meteen gestopt en afgestapt, maar wat hij vergat Christine zat nog achterop. Christine kiepte natuurlijk met de hele motor om. Ik ben ook een van de eerste leden van de WingVrienden, rij graag mooie toerritten, en ook de clubweekenden van onze club vind ik altijd oer gezellig. Ontbijten, sterke verhalen, en een pintje drinken voor de tent. Maar aan alle gezelligheid komt een eind, zo ook aan het bezoek bij Harry en Christine.
Ik neem afscheid en rij weer richting Kerkrade.
Jullie reporter: Johnie trekhaak (chef event) 